FNV Inspraak: "het beleid strookt niet met de WMO wet"

FNV Inspraak:

07 dec 2016 - ~

FNV Inspraak: "het beleid strookt niet met de WMO wet"

Op 7 September 2016 heeft de FNV bij monde van Beate de Ruiter ingesproken in de gemeenteraad van Groningen, commissie Onderwijs en Welzijn, op het agenda punt: A5 Conformstukken a Algemene voorziening Huishoudelijke Hulp 2017 e.v. (raadsvoorstel van 14 juli 2016). Bekijk de video hier (vanaf 5:50 of Agenda punt A5; direct daarna spreekt ook de Cliëntenraad in).

undefined

Beate de Ruiter, FNV:

"Geachte raadsleden, beste wethouders ... De uitspraak van de Centrale Raad van Beroep is er nu en heeft bevestigd wat eerdere rechters al vermeldden: thuiszorg valt onder de nieuwe wmo wet.

Door uw beleid zijn er wel veel cliënten zonder voldoende zorg komen te zitten of hebben zelf zorg moeten inkopen.

Want wat is het geval in de gemeente Groningen?

De Gemeente Groningen heeft de HH1 als maatwerkvoorziening stopgezet. Iets waarvan de rechter dus nu duidelijk heeft gezegd dat de HH1 ook gewoon in de wmo hoort en maatwerk dient te zijn. Alleen de HH 2 is nog een maatwerkvoorziening.

De enige vorm van ondersteuning die mensen die een aanvraag doen voor HH1 ontvangen wordt geregeld middels een algemene voorziening, waarbij een korting op 2,5 uur hulp bij het huishouden wordt gegeven. Dit is ook in strijd met de wet. Algemene voorziening betekent algemeen toegankelijk en mag geen financiële drempels opwerpen. De gemeente Groningen stelt een algemene voorziening te hebben gerealiseerd, terwijl in de praktijk deze voorziening niets anders is dan doorverwijzen naar de particuliere markt, met een kortingstarief. Dit betekent feitelijk afschaffing van de huishoudelijke hulp en dus handelen in strijd met de wet.

Net zo belangrijk is de omvang van de algemene voorziening. Deze is 2,5 uur per week.. Gelet op het CIZ-protocol is 2 tot 3 uur per week voor een groot aantal cliënten en/of situaties te weinig, waardoor de algemene voorziening te weinig compensatie levert en dus niet passend is. De gemeente moet dus ook onderzoeken of de omvang van de algemene voorziening passend is.

De verzorging van de was categoraal niet langer deel laten uitmaken van een maatwerkvoorziening is ook in strijd met de verplichting om maatwerk te leveren.

Kortom: het beleid strookt niet met de WMO wet zoals hij bedoeld is. Er moet na een deugdelijke, onafhankelijke indicatie via CIZ of MO protocol geïndiceerd worden en aan de hand daarvan dient de tijd vastgesteld te worden. En niet andersom: 2,5 uur als eenheidsworst voor iedereen en pas als de cliënt klaagt krijgt hij of zij er misschien na onderzoek uren bij. Dat onderzoek, lees: maatwerk, moet de gemeente meteen en bij iedereen fatsoenlijk doen.

Opmerkelijk is dat, ondanks tientallen uitspraken van rechtbanken en de Centrale Raad van Beroep, de gemeente geen wezenlijke wijzigingen heeft aangekondigd. Dit betekent dat de gemeente Groningen geen lering heeft getrokken uit de schat aan informatie die door de rechters is verstrekt. Concreet komt het Groningse beleid erop neer dat een cliënt via een zogenaamde algemene voorziening zelf hulp moet regelen, maar vervolgens wel een korting op het uurtarief krijgt. Dit klinkt redelijk, maar de realiteit is anders. De korting is namelijk slechts voor maximaal 2,5 uur per week, terwijl veel cliënten juist meer ondersteuning nodig hebben. Juist de groep die veel beperkingen heeft en zo ontzettend afhankelijk is van maatschappelijke ondersteuning is dus hard getroffen door de werkwijze van de gemeente.

Daarnaast is de korting slechts geldig voor mensen met een inkomen tot 130% van de toepasselijke bijstandsnorm. Dit betekent dat bijvoorbeeld een alleenstaande gepensioneerde met grofweg €1400,00 aan inkomen per maand ongeveer €130,00 per vier weken meer moet betalen ten opzichte van 2014 voor 5 uur hulp. Heeft de cliënt daarnaast ook andere voorzieningen, zoals een scootmobiel, dan vindt een stapeling van kosten plaats. Ziek zijn is dus onbetaalbaar geworden in de gemeente Groningen.

Dit is slechts één voorbeeld van een onrechtmatige situatie. De rechtspraak heeft duidelijk gemaakt dat een hulpbehoevende niet veel duurder uit mag zijn dan in het verleden, meer concreet dat een algemene voorziening financieel laagdrempelig moet zijn. De door de gemeente aangeboden voorziening is echter geenszins financieel laagdrempelig voor bepaalde groepen en is ook veel te beperkt qua omvang. De gemeente tracht hen te compenseren via de bijzondere bijstand, een methode die allang door de rechtbank Gelderland is afgekeurd. Het ziet er dan ook naar uit dat de inwoners van Groningen die hulp nodig hebben de moeite moeten nemen om de gang naar de rechter te vinden. De FNV zal hierbij gaan helpen. De gemeente gaat door met deze foute constructie en ik kan dan ook geen andere conclusie trekken: geld is belangrijker dan goed zorgbeleid in de gemeente Groningen. Laten we hopen dat de gemeenteraad het nieuwe beleid van de gemeente Groningen meteen richting de prullenmand stuurt en zorgt dat het college met fatsoenlijk, wettelijk houdbaar beleid gaat komen."

 

Deel dit artikel

Geef een reactie op dit artikel

Jouw bericht